Ken je dat. Je schrijft een mailtje terwijl je eigenlijk liever persoonlijk en face to face de boodschap wilt overbrengen. De boodschap is kort en krachtig maar je weet dat er een non-verbaal onderdeel mist, als je de mail hebt verstuurd, en de lezer het bericht tot zich neemt.

De boodschap kan helemaal verkeerd overkomen, en het vertrouwen dat de lezer de inhoud verkeerd interpreteert is groot. Liefst wil je ook zien hoe de gelaatsuitdrukking is. Voor hetzelfde geld klikt hij of zij het bericht, na het lezen van de eerste regel, al weg en verzuimd de laatste woorden tot zich te nemen.

Hoe ga je dan te werk bij het schrijven van zo’n mail in het besef dat het non-verbale aspect hier geen enkele vorm van waarde heeft. Je moet dus in het mailtje een vorm weten te vinden zodat de boodschap, hoe vervelend ook, geen onverwachte reactie veroorzaakt.

De begroeting.
Om te voorkomen dat de lezer de mail verwijderd voordat hij of zij ook de laatste zin heeft gelezen dien je al de juiste aanhef te kiezen. Zo heb je “hallo” en “Beste”.

Een korte impressie van een keuken in wording.

Klik op het plaatje om het Album te bekijken

Wil iemand me de volgende keer tegenhouden als ik weer eens een impuls aankoop wil doen?

Al een tijdje wil ik mijn keuken een beurt geven. Mooie apparatuur, een nieuw aanrecht en leuke kastjes. Eigenlijk wil ik het kamertje ook gewoon wat groter laten lijken. De eerste stap op weg naar het verdriet begint in de Trendhopper. Ik ben me bewust dat dergelijke winkels altijd, maar dan ook altijd, een aanslag op mijn portemonnee zijn en dat ik dus de verleiding moet weerstaan om dergelijke winkels binnen te stappen. Deze keer was het doel eigenlijk Media markt. Redelijk veilig want ik kan niet tegen de drukte daar en ga dus meestal vastbesloten en doelgericht naar binnen en ren vervolgens weer naar buiten. Trendhopper is om de hoek en juist daar vind ik een parkeerplaats. Even kijken kan toch geen kwaad vertel ik mezelf. Ik houd mezelf natuurlijk voor de gek want als ik binnen ben blijk ik altijd iets nodig te hebben. Binnen zie ik, hoe is het mogelijk, precies datgene wat ik nodig heb voor mijn keuken, een hangkastje oude stijl.

Blij ga ik naar huis met mijn twee nieuwe kastjes.

Onderstaande gedichtje heeft Amber geschreven.

Papa vindt het prachtig, geweldig en is apetrots.

Athene heeft uil als symbool

Die twee wonen op de wereldbol

De olijfboom heeft ze bedacht

Niemand had dat ooit verwacht

Het pottenbakken en het spinnenwiel waren haar idee

Daar hielp ze de mensheid mee

Nike heeft ze op hand

Ze is super elegant.

De foto’s van onze vakantie in Sitges.

Klik op het plaatje om het Album te bekijken

Dit jaar heb ik besloten om mijn verjaardag maar eens niet thuis te vieren maar elders, ver weg, in een ander land want daar zijn geen verjaardagen- maak ik mezelf wijs. Gelukkig, en nu niet beginnen over het lot, werd ik door mijn vrienden uitgenodigd om deel te nemen aan hun vakantie in Sitges. Wisten zij veel dat ik die week ook jarig ben. Ik grijp de uitnodiging met beide armen aan en dank god, of elke ander hogere macht, op de knieën dat ik deze gelegenheid geboden krijg.

Mijn verjaaardag begint klokslag 12:00 uur. Het eerste signaaltje dat het feest mag beginnen is een lief smsje. Een mooi begin. Dylan is de volgende met een hartelijke ‘Happy Birthday’ waarna Aimee en Fransje volgen. We klinken onze glazen en ik besluit dat het helemaal goed is zo. Tot laat in de nacht filosoferen we ons een stuk in de kraag en kruipen uiteindelijk om beurten voldaan onze bedjes in. De volgende ochtend, voor mij weer een gewone dag, blijkt dat het drietal besloten heeft dat ik toch echt de hele dag nog jarig moet zijn.

Ik registreer alles om me heen. Een wandelaar, het blaadje aan een boom, de tatoeage op een schouder, het gesprek van een voorbijganger . Maar ook een opmerking, een uitspraak, een speciale blik, een houding, een mooie vrouw, zelfs zwijgen kan betekenis hebben… alles, werkelijk alles. Al die indrukken worden keurig vastgelegd op kaartjes. Het betreffende kaartje bevat dan een plaatje met daarop de bijbehorende informatie. Al die verschillende kaartjes worden vervolgens gecategoriseerd in de daarvoor bestemde kaartenbakjes. De bakje vinden op hun beurt weer een plekje in het juiste kastje.

In de loop der tijd worden dan de verbanden gelegd en ontstaat er een ruwe schets van een omgeving of situatie. Niet altijd is duidelijk welke status een kaartje dient te verkrijgen maar groeit de waarde gedurende enkele uren, dagen of zelfs jaren. Zo kan een kaartje dus van een lagere klasse vanzelf naar een hogere verhuizen of vice versa. Als er een verband waarneembaar is vorm ik een rubriekje van samen passende stukjes. Zo’n rubriek krijgt een eigen bakje waaraan wederom een waarde wordt gekoppeld.

Als een stukje informatie in eerste instantie geen plaatsje kan vinden in een van de bakjes, dwarrelt het rond.

Het moest er van komen. In Griekenland was er het akkefietje tussen de Hotel eigenaar en zijn personeel. Slaande ruzie, geloof dat er zelfs wat fysiek geweld aan te pas kwam. De kwestie werd me toen uitgebreid verteld door de lieftallige Eva rondom wie de hele zaak zich speelde.

In Frankrijk zowaar 3 gevallen van heftige emoties. De continu aanwezige relationele ruzie bij mijn onderburen en dan ook nog de nachtelijke hooligan problemen waar wij camping gasten door werden wakker gehouden.

Nu Spanje. De eerste dag, we hadden ons huisje betrokken, kijkt een vrouw uit het belendende appartement licht geïrriteerd over de balustrade. Ze wil hier blijkbaar mee aangeven dat het door ons gemaakte rumoer niet gewenst is. Wij zijn van de beschaafde soort en hebben dan ook absoluut geen begrip voor de non verbale insinuaties van de persoon. Een strenge blik terug voldoet en doet haar terugdeinzen. Waarschijnlijk vrezend voor een verbale discussie vertoond het stel zich die avond niet meer op het balkon.

Dag drie, na een wandeling door het stadje, belanden we niet geheel toevallig in een kroegje in het centrum.