In mijn schriftje schrijf ik over de toekomst. Mijn toekomst. Niet als een waarzegger of iets dergelijks hoor, geloof daar niet echt in. Het zijn mijn fantastische perspectieven en beelden die ik voor ogen heb in mijn toekomstige bestaan.

Het aantrekkelijke van zo’n schriftje is natuurlijk dat er altijd de mooiste verzinsels in staan. Soms realistisch maar ook vaak geïdealiseerd. De mooiste dingen zullen me overkomen. Ik ontmoet de meest geweldige wezens en zie de mooiste plekjes op aarde. Woon in een paradijsje met al mijn geliefde zielsverwanten om me heen. Ik wordt verliefd op de mooiste vrouw en, wat denk je, ik trouw er ook nog mee. We leven intens gelukkig verder in de waan dat alles wat is beschreven en vastgelegd ook zal -zijn-. Alles loopt zoals het moet en de toekomst ziet er mooi en zorgeloos uit tot in het einde der tijden. Mijn schriftje is overigens zonder einde en zal dan ook, tot mijn tijd is gekomen, met elke geschreven regel vertellen hoe ik denk dat het moet en zal gaan. Dat er ongelukjes gebeuren is uitgesloten want dat schrijf ik niet op natuurlijk.

Nu ben ik tot de ontdekking gekomen dat de praktijk er toch even iets anders uitziet.

Ja oelewapper, denkt u nu vast- en dat snap ik ook wel.

Ken je dat. Je schrijft een mailtje terwijl je eigenlijk liever persoonlijk en face to face de boodschap wilt overbrengen. De boodschap is kort en krachtig maar je weet dat er een non-verbaal onderdeel mist, als je de mail hebt verstuurd, en de lezer het bericht tot zich neemt.

De boodschap kan helemaal verkeerd overkomen, en het vertrouwen dat de lezer de inhoud verkeerd interpreteert is groot. Liefst wil je ook zien hoe de gelaatsuitdrukking is. Voor hetzelfde geld klikt hij of zij het bericht, na het lezen van de eerste regel, al weg en verzuimd de laatste woorden tot zich te nemen.

Hoe ga je dan te werk bij het schrijven van zo’n mail in het besef dat het non-verbale aspect hier geen enkele vorm van waarde heeft. Je moet dus in het mailtje een vorm weten te vinden zodat de boodschap, hoe vervelend ook, geen onverwachte reactie veroorzaakt.

De begroeting.
Om te voorkomen dat de lezer de mail verwijderd voordat hij of zij ook de laatste zin heeft gelezen dien je al de juiste aanhef te kiezen. Zo heb je “hallo” en “Beste”.

Een korte impressie van een keuken in wording.

Klik op het plaatje om het Album te bekijken

Wil iemand me de volgende keer tegenhouden als ik weer eens een impuls aankoop wil doen?

Al een tijdje wil ik mijn keuken een beurt geven. Mooie apparatuur, een nieuw aanrecht en leuke kastjes. Eigenlijk wil ik het kamertje ook gewoon wat groter laten lijken. De eerste stap op weg naar het verdriet begint in de Trendhopper. Ik ben me bewust dat dergelijke winkels altijd, maar dan ook altijd, een aanslag op mijn portemonnee zijn en dat ik dus de verleiding moet weerstaan om dergelijke winkels binnen te stappen. Deze keer was het doel eigenlijk Media markt. Redelijk veilig want ik kan niet tegen de drukte daar en ga dus meestal vastbesloten en doelgericht naar binnen en ren vervolgens weer naar buiten. Trendhopper is om de hoek en juist daar vind ik een parkeerplaats. Even kijken kan toch geen kwaad vertel ik mezelf. Ik houd mezelf natuurlijk voor de gek want als ik binnen ben blijk ik altijd iets nodig te hebben. Binnen zie ik, hoe is het mogelijk, precies datgene wat ik nodig heb voor mijn keuken, een hangkastje oude stijl.

Blij ga ik naar huis met mijn twee nieuwe kastjes.

Onderstaande gedichtje heeft Amber geschreven.

Papa vindt het prachtig, geweldig en is apetrots.

Athene heeft uil als symbool

Die twee wonen op de wereldbol

De olijfboom heeft ze bedacht

Niemand had dat ooit verwacht

Het pottenbakken en het spinnenwiel waren haar idee

Daar hielp ze de mensheid mee

Nike heeft ze op hand

Ze is super elegant.

De foto’s van onze vakantie in Sitges.

Klik op het plaatje om het Album te bekijken

Dit jaar heb ik besloten om mijn verjaardag maar eens niet thuis te vieren maar elders, ver weg, in een ander land want daar zijn geen verjaardagen- maak ik mezelf wijs. Gelukkig, en nu niet beginnen over het lot, werd ik door mijn vrienden uitgenodigd om deel te nemen aan hun vakantie in Sitges. Wisten zij veel dat ik die week ook jarig ben. Ik grijp de uitnodiging met beide armen aan en dank god, of elke ander hogere macht, op de knieën dat ik deze gelegenheid geboden krijg.

Mijn verjaaardag begint klokslag 12:00 uur. Het eerste signaaltje dat het feest mag beginnen is een lief smsje. Een mooi begin. Dylan is de volgende met een hartelijke ‘Happy Birthday’ waarna Aimee en Fransje volgen. We klinken onze glazen en ik besluit dat het helemaal goed is zo. Tot laat in de nacht filosoferen we ons een stuk in de kraag en kruipen uiteindelijk om beurten voldaan onze bedjes in. De volgende ochtend, voor mij weer een gewone dag, blijkt dat het drietal besloten heeft dat ik toch echt de hele dag nog jarig moet zijn.

Ik registreer alles om me heen. Een wandelaar, het blaadje aan een boom, de tatoeage op een schouder, het gesprek van een voorbijganger . Maar ook een opmerking, een uitspraak, een speciale blik, een houding, een mooie vrouw, zelfs zwijgen kan betekenis hebben… alles, werkelijk alles. Al die indrukken worden keurig vastgelegd op kaartjes. Het betreffende kaartje bevat dan een plaatje met daarop de bijbehorende informatie. Al die verschillende kaartjes worden vervolgens gecategoriseerd in de daarvoor bestemde kaartenbakjes. De bakje vinden op hun beurt weer een plekje in het juiste kastje.

In de loop der tijd worden dan de verbanden gelegd en ontstaat er een ruwe schets van een omgeving of situatie. Niet altijd is duidelijk welke status een kaartje dient te verkrijgen maar groeit de waarde gedurende enkele uren, dagen of zelfs jaren. Zo kan een kaartje dus van een lagere klasse vanzelf naar een hogere verhuizen of vice versa. Als er een verband waarneembaar is vorm ik een rubriekje van samen passende stukjes. Zo’n rubriek krijgt een eigen bakje waaraan wederom een waarde wordt gekoppeld.

Als een stukje informatie in eerste instantie geen plaatsje kan vinden in een van de bakjes, dwarrelt het rond.

Het moest er van komen. In Griekenland was er het akkefietje tussen de Hotel eigenaar en zijn personeel. Slaande ruzie, geloof dat er zelfs wat fysiek geweld aan te pas kwam. De kwestie werd me toen uitgebreid verteld door de lieftallige Eva rondom wie de hele zaak zich speelde.

In Frankrijk zowaar 3 gevallen van heftige emoties. De continu aanwezige relationele ruzie bij mijn onderburen en dan ook nog de nachtelijke hooligan problemen waar wij camping gasten door werden wakker gehouden.

Nu Spanje. De eerste dag, we hadden ons huisje betrokken, kijkt een vrouw uit het belendende appartement licht geïrriteerd over de balustrade. Ze wil hier blijkbaar mee aangeven dat het door ons gemaakte rumoer niet gewenst is. Wij zijn van de beschaafde soort en hebben dan ook absoluut geen begrip voor de non verbale insinuaties van de persoon. Een strenge blik terug voldoet en doet haar terugdeinzen. Waarschijnlijk vrezend voor een verbale discussie vertoond het stel zich die avond niet meer op het balkon.

Dag drie, na een wandeling door het stadje, belanden we niet geheel toevallig in een kroegje in het centrum.

Ons appartementje ligt 2 minuten wandelen van het strand en kijkt uit over zee. In de tuin achter het appartement ligt een zwembadje. Vanaf het balkonnetje zou je bij wijze van spreken zo in het badje kunnen duiken. Dit is me echter sterk afgeraden want zou alleen maar pijn doen. Heb besloten daar van af te zien. Het grasveldje is van het mooiste groen en de wuivende palm in het midden maakt het beeld compleet.

Het is nog vroeg. Het geluid van de golven heeft me gewekt zoals het me de avond daarvoor in slaap heeft gesust. Met een kopje decafe in de hand begeef ik me op het balkon om eerst maar eens mijn geïmplanteerde GPS te kalibreren zodat mijn geest ook beseft dat ik in Spanje ben. Langzaam bezinkt het, de zon, de azuurblauwe zee en de ronkende golven zijn onmiskenbare tekenen, ik voel me compleet en in Spanje.

Nog een decafe later begint ook voor mijn reisgenoten de dag en vervolgen we dat waar we gisteren mee zijn geëindigd. Praten- veel praten. Genoeg spraakwater, azuurblauw en even zo veel als de zee. Op de een of andere manier zijn we niet te stoppen.

Breda, Amsterdam, Barcelona en uiteindelijk de bestemming Sitges. Ben zelden zo efficiënt van het ene land in het andere land overgezet als vandaag.

De ochtend begint al vroeg, 5 uur 45 klikt uit de wekker een aangenaam edoch streng deuntje om aan te geven dat het de hoogste tijd is. Gehoorzaam stuiter ik uit bed want inpakken moet gebeuren, met geld moet worden geschoven en de koffie moet gezet. Alles lukt zoals gepland en begeef me naar de Prins Hendrikstraat. Twijfelend bel ik drie keer aan zonder het verwachte resultaat. Het angstzweet breekt me uit, zou ik het verkeerd begrepen hebben? Zijn ze al weg? Gelukkig helpt de telefoon me vooruit, Dylan en Aimee zijn bij ma. Om een ongemakkelijke telefonische conversatie te voorkomen lieg ik dat ik nog thuis ben en haast me naar de juiste bestemming. Kopje koffie later staan we klaar voor vertrek.

We reizen met z’n vieren, waaronder twee vrouwen, dus enige “overhead” aan bagage is het resultaat.

De gemoederen zijn verhit. Zelfs zodanig dat een aantal incidenten, eerder deze week, uiteindelijk een brand tot gevolg hebben gehad.

Het eerste incident vond plaats op woensdag, vlak voor ons idyllische stekje. De situatie is als volgt te beschrijven- het is rond 1 uur in de nacht, alles is rustig en ieder weldenkend mens ligt op een oor. Een groepje, van overdag schijnbaar nette, jongeren maakt op de terugweg van de rivier een lawaai van jewelste. Links en rechts hoor je ‘sssttt’ geluiden van ouders die met veel moeite hun kinderen in slaap hadden gesust in een veel te warme caravan of tent.

Na het uitwisselen van enkele brutale opmerkingen komt de manager van het restaurant aangesneld, ik noem hem mr. Macho maar Jerommeke past ook. De man heeft klaarblijkelijk te veel Amerikaanse films gezien en probeert de kids met stevige engels-Amerikaanse ‘straat taal’ tot bedaren te brengen. Verongelijkt door de manier van aanspreken, wat wil je van opgeschoten jongeren, ontstaat er een discussie in een taal die meer op Papiamento lijkt dan op iets anders. De discussie duurt vervolgens een half uur tot enkele ouders ingrijpen en hun kinderen liefelijk naar huis begeleiden.

Ik hoor hier, Ik wil niet weg, ik wil hier blijven, en wel voor altijd.

Begrijp me nu niet verkeerd, niet op deze camping. Hoewel de Fransen langzaam maar zeker hun domein weten terug te winnen. De Nederlanders zich, moe van de strijd, voorlopig gewonnen geven en weer terug trekken naar hun eigen Koninkrijkje is het me toch te Nederlands hier. Volgend jaar zomer zal het niet veel anders zijn dus hier wonen is geen optie. Maar waar dan? Misschien Italië of Spanje? Het maakt me eigenlijk niet zo veel uit. Er is niet zoveel voor nodig. De sfeer, de mensen en de relaxte manier van leven maken het tot een droom.

In de ochtend wandel je naar de plaatselijke bakker voor wat stokbroodjes. Thuis gearriveerd kun je genieten van je ontbijt in de ogen van de opkomende zon. Tijdens de heetste uren van de dag neem je ruim de tijd voor een heerlijk siësta. De verdere dag verloopt gemoedelijk en volgens een tropisch tempo. Tegen de avond, na een wandeling in de zwoele avond lucht,  zoek je het vertrouwde bankje in het park op.

Mijn ‘spreek’ vocabulaire Frans behelst zeg maar 20 woorden. Van Oui tot Aujourd’hui of demains tot … nou ja, je ne sais quoi. Daarentegen is mijn begrijp vocabulaire vele malen groter. Natuurlijk versta ik niet alles maar best wel veel. Dat heb ik met talen geloof ik.

Zo loop ik gisteren bij de receptie binnen om te vragen waar we kunnen kajakken. Omdat het hier zo vernederlands is verwacht ik een perfect Nederlands gesprek te kunnen voeren maar die vlieger gaat helaas niet op. Welnee, een lieve Française achter de balie begroet me in het mooiste Frans met een pakkend bonjour. Had ze dat nou niet gedaan dan was ik, zo arrogant als ik kan zijn, de kwestie gaan regelen in het Engels. Maar de dame heeft me gebroken dus schakel ik linea recta over naar mijn gebrekkig Frans. Slik ,daar sta ik. Je suis…euh, avez vous, les Kajak? Zoiets zal ik wel hebben gezegd.

De vrouw begrijpt me niet helemaal dus ik pak een folder uit de schappen met daarop een plaatje. Plaatjes werken altijd.

Waarom zul je denken. Je zit daar in Zuid Frankrijk te genieten van een overvloed aan zon, een rivier, drank en…. nou ja vul zelf maar verder in. Je gaat af en toe naar de rivier om naar het kabbelende water te luisteren en om te genieten van de zon. Neemt af en toe een duik voor de verkoeling. Des avonds geniet je van een heerlijk, door de camping eigenaar zelf gemaakte, rosé totdat je dreigt te gaan zingen en toch maar zwalkend naar je bedje kruipt. Voert zo nu en dan een gesprek met jezelf of, zo het uitkomt, met elke andere persoon die je aankijkt. Moet dat nu echt, waarom die drang naar cultuur?

Nou ja, ik ben net als jij, slaaf van onze maatschappij. Eigenlijk bereid ik me al voor op onze terugkeer, wetende dat ons gevraagd zal worden wat we in de omgeving hebben bezichtigd.

Nîmes is de bestemming en we willen er vroeg bij zijn dus stappen we veel te laat in de cabrio. Gelukkig is het minder ver dan ik dacht dus we verliezen weinig tijd.

Op de momenten dat ik niks anders doe, ben ik aan het lezen. Zo worstelde ik me tot dag 7 door een boek over Xi of, in mijn geval meer passend, Xo. Op de inhoud ga ik verder niet in omdat het vooral voor mezelf interessante materie is.

Dag 6, op de veranda bij de buren, onder het genot van een glaasje wijn, werd mij een boekje onder de neus geschoven. Het boekje kwam in beeld naar aanleiding van een gespreksonderwerp dat me de laatste maanden erg bezig heeft gehouden- de visie op het leven. Tot mijn, nu niet meer, grote verbazing zijn de buren, maar meer zo- de vrouw, in een levens fase vergelijkbaar met de mijne.

In “het lot” geloof ik niet. Het verondersteld namelijk dat je zelf niets hoeft te ondernemen. Dat je gedurende je leven geen inspanningen hoeft te leveren omdat hetgeen je tegenkomt, of overkomt, al vooraf bepaald is. Gelovend in het lot is het dan ook zinloos sturing te geven aan je eigen leven en des te gemakkelijker de schuld daar, bij het lot, te leggen. Ik associeer de betekenis van “het lot” dan ook met een vorm van lafheid.

Ja, dat heb je als je 7 dagen op een camping zit. We zijn halverwege dus tijd voor een serieus gesprek. Met mezelf zoals het er naar uitziet.

Nu is een gesprek met jezelf natuurlijk erg eenzijdig, vol van meningen en feiten die onweerlegbaar zijn omdat je het nu eenmaal tegen jezelf hebt en daarbij nog eens heel eigenwijs bent. In een poging nu eens objectief met mezelf in gesprek te gaan heb ik eerst maar eens een halve fles rosé naar binnen gewerkt.

Drank, zoals u allen weet, verzwakt de weerstand en resulteert vaak in ontboezemingen. Denk bijvoorbeeld maar aan dat ene feestje waar die aangeschoten persoon je, zonder enige reden en ongevraagd, advies begon te geven over je levensstijl. Erg vervelend, niet waar? Ik ben gelukkig een gezellige drinker dus ik heb geen last van mezelf.

Zo gezegd, rosé uit de koeling en lekker de veranda op en dan maar aan het gesprek beginnen. Het is al wat later op de avond, Kind in bed en de zon is al onder. De sfeer op de camping is goed. Zelfs mijn onderburen zijn een keer stil. Een ideaal moment om een aanvang te maken.

Het is een invasie, een coup. De Nederlanders hebben over de jaren heen op een bijzonder tactische wijze een kolonie gesticht. Een klein Monaco. Een mini staatje in de anders o zo sjovinistische Franse republiek. En het ergste is dat de Fransen het schijnbaar niet eens door hebben. Of lijkt dat maar zo?

Hoe kom ik hier nu weer bij zul je je afvragen dus ik zal het proberen uit te leggen aan de hand van enkele voorbeelden.

Afgelopen week liep ik mijn gangetjes af in de dichtstbijzijnde supermarkt. Tijdens mijn wandeling viel mijn oog op het woord “braadworst”. Nu is mijn Frans niet geweldig maar na wat worstelen met mijn geheugen kwam ik tot de conclusie dat hier toch echt het Nederlandse woord bedoeld was. Kortom, ze verkopen braadworsten, nee niet de Duitse variant “Brat Wurst” maar een op en top Nederlandse.

Een gang verder, afwasmiddelen en schoonmaak gerei, was ik op zoek naar de voor fransen vertrouwde “Afwas spons”. Ervaring heeft me geleerd dat de Nederlandse “afwasborstel” voor de Fransoos een onbekend object is. Maar wat schets mijn verbazing, er worden afwasborstels verkocht, zelfs het merk kwam me bekend voor van de Appie in Nederland.

Een paar foto’s van onze vakantie in Frankrijk 2009.

Klik maar op het plaatje om ze te bekijken.

Aangepast: donderdag 20 Aug.

Ons huisje staat ongeveer op het hoogste punt van de camping en overziet het terrein. Vlak voor het huisje staat een grote haag die, helaas moet ik zeggen, het uitzicht over de camping iets belemmerd. Vlak achter die haag staat een tent die wordt bewoond door onze “onderburen” Vanwege de ongeremde uitspraken van deze buren vermoed ik dat de haag een vals gevoel van privacy veroorzaakt.

Vandaag, laat in de middag, kreeg ik een onaangekondigd, en gratis optreden. De organisatie heeft me kunnen verblijden met “Front Row Seats” zodat ik met volle teugen kon genieten van een familiedrama van de eerste orde, een werkelijk meesterwerk. De cast, een man, een vrouw en 2 kinderen speelden op hun best. De karakters uit het stuk werden prachtig en bijzonder natuurlijk neergezet.

In een eerdere scène, een dag daarvoor en ook gratis, was de toon al gezet toen een buitje het dagelijkse leven van het viertal verstoorde. Tijdens de panische poging de spulletjes van een natte dood te redden vond de vrouw het nodig de man er op te wijzen dat de camera ook nog buiten lag en wat hij daar aan ging doen.

Na 3 dagen onrust kom ik tot de conclusie dat daar helemaal geen reden voor is. Logisch gevolg natuurlijk, die onrust. De eerste dag draait je lichaam nog volledig op de adrenaline, elke impuls telt voor twee. Elke minuut beleef je met de allergrootste intensiteit. De geest heeft op “overdrive” gewerkt en dat heeft natuurlijk de nodige gevolgen.

Nadat de adrenaline z’n werk heeft gedaan komt de vermoeidheid en de ontreddering gedurende de 2e dag. Waar is die tandenborstel, ik had hem toch ingepakt? En wat moet ik nu zonder handdoeken? Kopen? of bij de receptie vragen? Dag 1 was gewoon “too much” voor de mens.

Op dag 3 raken de voeten langzaam de aarde weer en begint het leven om je heen vorm te krijgen. Het terrein dat je al 2 dagen bewandeld hebt begint realistischere vormen aan te nemen. De supermarkt is ineens de 1e afslag rechts en dan doorlopen tot het einde. De winkel bevat bijna geen artikelen van waarde en de eitjes die je 2 dagen lang over het hoofd hebt gezien liggen gewoon in de koeling. Het huisje waarin je leeft is van nep hout.

Wat denk ik wel niet.

Hoe naïef kun je zijn. Ik zet de versnelling op 5 en kruis half Europa door om van de welverdiende zon te genieten. Dat grapje kost me dan een hele dag, 13 uur in de auto, om maar niet over de sloot benzine en Iris te spreken. Bij aankomst ben je dan trots op jezelf, en met recht!

Dag 2 is een dag als geen ander behalve dat het in Frankrijk is en ik het gevoel heb dat ik een aantal tijdzones heb overschreden. De Jet-lag kondigt zich aan. Maar niet getreurd en niet gezeurd, gewoon meteen als echte Hollander met volle teugen genieten van de zon. Het moet nu, straks is die ronde vuurbal misschien weer verdwenen. Alsof in de 2 weken dat we hier zijn de zon zich dan niet meer laat zien, HA.

Dag 3:. Gezien de pijn op dag 2, de pijn in m’n rug was killing en m’n rechterbeen (voor het gas pedaal) was niet meer recht te krijgen, dacht ik dat dag 3 weer normaal zou zijn. Wat schets mijn verbazing, niet dus. Dag 3 was, zoals 2 maar met een overdosis aan slaaptekort.

Bonsjoer,

Duh bakkettes sielfouplai, zo zeg je dat als je in de ochtend naar de super gaat in Frankrijk. Voor de niet Fransen onder ons, Goedemorgen, 2 stokbroden aub. Het klinkt stom, en voor de echte Fransoos waarschijnlijk heel erg klungelig. Maar ze zijn aardig hoor, vriendelijk. Als je goed op let dan zie je dat de reactie vooral afhangt van de persoon aan de balie, de klant. Ik denk dan, doe je best een beetje man, je bent in Frankrijk. Goed, twee stokbroden onder de arm en onderweg naar het huisje kijken naar de rasechte kamping gasten. Korte broek, slippers en vooral ‘kap mouwtjes en mouwloze t-shirtjes.

Je ziet ze al onderweg, en route, naar je vakantie bestemming. Niet eens de nummerplaat verraad hun afkomst, nee het is de kleding en de caravan. Op de camping zelf is het niet anders dus.

De Nederlanders. Twee soorten heb ik nu ontdekt. De kapmouw en de ‘reguliere’ De balans, zover ik tot nog toe heb gezien, slaat over naar de kapmouw maar het kan nog veranderen.

Ons huisje staat aan de rand van de kamping in een rij van 5.

Zaterdag avond is het.

Helemaal uitgeput na een dramatisch gelopen rit zijn we eindelijk in Anduze, de camping op en gesetteld.

De rit zoals gezegd dramatisch en de schuld van onze vaste metgezel Iris. De hele rit tot net over de grens heeft ze zich, zoals dat een echte dame betaamd, bescheiden op de achtergrond gehouden. Echter toen het verkeer begon te stroppen begon ‘madam’ met commentaar, en adviezen geven. Je kent dat wel, die scènes in die komische films of series waar de vrouw het bloed onder de nagels van de bestuurder haalt. Keeping up appearance met miss Bucket is wel een goed voorbeeld denk ik. Ze doet het niet eens bewust waarschijnlijk en zal een oerinstinct zijn dat zich in dergelijke situatie de kop begint op te steken. Zo ook geschiede in onze bolide. Net over de grens van Frankrijk, met de eerste file frontaal in ons gezicht, begon de ellende.

Hieronder een korte transcriptie van een van de typerende dialogen, of misschien eerder monologen.

Zij: Ja zie je nu, was dan via luik gereden.

Ik denk: Ja lekker volgens mij begon jij over Brussel

Zij: Ja nu ben je stil he?

© Huub

U bent aan de goden overgeleverd! Uhm… nee, aan Huub overgeleverd is het eigenlijk. Best vervelend dus. Voor U, niet voor mij hoor. Ik vind het wel leuk eigenlijk.

Het is, zoals gewoonlijk bij mij, simpel. Ik heb last van mijzelf en ik belast daar nu dus mijn hele omgeving mee. Let wel, de “internet” omgeving. In mijn dagelijkse persoontje ben ik best aardig en ook niet lastig hoor. Maar op internet ben ik een pest. Vooral op dit blogje van mij.

Het is nu wel duidelijk dat er iets veranderd is. De onrust die ik veroorzaak met die verandering heb ik natuurlijk goed willen maken met dat gedichtje, wat ik ‘by the way’ zelf geschreven heb. Maar ik besef ook wel dat dat niet genoeg is. Ik voel dan ook dat ik een en ander uit te leggen heb.

Ik ben verschrikkelijk, dramatisch chaotisch, onberekenbaar maar vooral besluiteloos. Hoezo denk u dan, …. ja dat denkt u hè? Nou, wees eerlijk, wordt u dan ook niet ziek van die steeds veranderende layout? Van creepy tot afzichtelijk lelijk, of van poëtisch tot misselijk makend roze? En dat ongeveer elk uur van de dag?

Zoals je ziet is er aan het blogje het een en ander veranderd.

Ik zal over een tijdje ook de layout aanpassen maar de energie schiet tekort helaas. Ik beloof, het wordt mooi.

Tot dan wil ik onderstaande geven. Een gedichtje door mij geschreven

======

even is het fijn
even weg die pijn

Disclosure:
Don’t dare to use this for your own benefits.
It’s special.
© Huub Hameleers

Vanmorgen, enigszins ziek van verdriet, zit ik op de bank te verzinnen wat ik eens zal gaan doen. In het algemeen vertrek ik dan naar de MediaMarkt en keer, vanwege de drukte en de chaos, chagrijnig terug. Dat heb ik dus niet gedaan want als een verstandige jongen zoek je de ellende niet op.

Online shopping is tegenwoordig ‘booming’ dus heb ik me op Google gestort en ben blind gaan struinen in de oneindige wereld van onzinnige gadgets. Na een uurtje verlekkerd naar al die speeltjes kijken heb je behoefte om de PayPal button te drukken om de aankoop te doen. Gelukkig heb ik een zelfbeheersing reserve van een uurtje of twee maar na die tijd begint het gevaar te dreigen. Net in de gevaren zone beland werd ik gered door een telefoontje en kon ik recupereren. Maar niet lang genoeg zo later bleek.

Vorige week, gek gemaakt door mijn collega’s, heb ik mijzelf en mijn dochtertje een Poken cadeau gegeven. Weinig mensen zullen weten wat dat is dus ik leg het even uit. Met een poken kun je elkaar een soort visitekaartje geven met daarop je sociale internet netwerken. Simpel maar wel te begrijpen toch?

Gisteren, een beetje gehaast zoals gewoonlijk, moest ik onze logé naar huis brengen. Drie uur was de afspraak, maar omdat de kids zich helemaal op de Wii sport hadden gestort liep alles een beetje uit. Vier uur uiteindelijk, had ik de moed bij elkaar geraapt om de kinderen van de Nintendo los te wrikken. Na een hoop gemor, en de nodige ‘onnodige’ activiteit om tijd te rekken, waren we gereed om te vertrekken.

Hop, naar de auto. Ik zoek mijn deuropener, die ik even daarvoor nog in mijn hand had, om het portier te openen. Ik grijp mis. Weg, foetsie, kwijt was het zwarte monstertje. Meteen slaat de paniek toe. Dit had ik namelijk al eerder meegemaakt. Het kastje was toen op straat beland en enige uren later vonden we het in meerdere onderdelen, verspreid over straat, terug. Een boze automobilist zal wellicht gedacht hebben, dat is de mijne….. Krak!

Afijn, het kastje was dus zoek. Kinderen ongeduldig en ik weer naar binnen om de reserveset op te halen. 15 minuten later en het complete appartement op zijn kop, vond ik mijn reserve engeltje in een ‘andere’ jas.

Waar was mijn gebruikelijke deuropener gebleven?

Aan de ‘ronde tafel’ midden in de DMCS ruimte, in gesprek met een gewaardeerde collega, kwam het begrip “De Comfort Zone” [komfo:r] [zo:ne] aan de orde. Ik herinner me dat het begrip, tijdens een workshop persoonlijke effectiviteit, al eens naar voren was gekomen maar tot nu toe in de diepste krochten van mijn geheugen verstopt zat. Mijn altijd bezige brein begon meteen aan een poging de diepere betekenis te ontrafelen. Nu ben ik niet vies van enige zelfreflectie en zelfspot en begon mijn eigen gedrag dus in verband te brengen met deze intrigerende woorden. (het is erfelijk en kan er dus niks aan doen!)

Ik zit persoonlijk altijd graag aan het eiland en ben dan ook licht geraakt als de een of andere onverlaat mijn plekje heeft ingenomen. Ik streef er dan ook naar om zo vroeg mogelijk op mijn werk te zijn zodat ik mijn plekje kan bezetten. Vervolgens