Mijn Schriftje (en een gedichtje)

In mijn schriftje schrijf ik over de toekomst. Mijn toekomst. Niet als een waarzegger of iets dergelijks hoor, geloof daar niet echt in. Het zijn mijn fantastische perspectieven en beelden die ik voor ogen heb in mijn toekomstige bestaan.

Het aantrekkelijke van zo’n schriftje is natuurlijk dat er altijd de mooiste verzinsels in staan. Soms realistisch maar ook vaak geïdealiseerd. De mooiste dingen zullen me overkomen. Ik ontmoet de meest geweldige wezens en zie de mooiste plekjes op aarde. Woon in een paradijsje met al mijn geliefde zielsverwanten om me heen. Ik wordt verliefd op de mooiste vrouw en, wat denk je, ik trouw er ook nog mee. We leven intens gelukkig verder in de waan dat alles wat is beschreven en vastgelegd ook zal -zijn-. Alles loopt zoals het moet en de toekomst ziet er mooi en zorgeloos uit tot in het einde der tijden. Mijn schriftje is overigens zonder einde en zal dan ook, tot mijn tijd is gekomen, met elke geschreven regel vertellen hoe ik denk dat het moet en zal gaan. Dat er ongelukjes gebeuren is uitgesloten want dat schrijf ik niet op natuurlijk.

Nu ben ik tot de ontdekking gekomen dat de praktijk er toch even iets anders uitziet.

Ja oelewapper, denkt u nu vast- en dat snap ik ook wel. Maar wees eerlijk, heeft niet iedereen een bepaald beeld voor ogen als het over zijn of haar levenspad gaat? En is niet iedereen wel eens teleurgesteld als de praktijk anders heeft uitgewezen?

Er is een probleem met mijn schriftelijke toekomstmuziek. Het is mijn schrift en ontoegankelijk voor de vrije zielen om me heen. Het is mijn geheim. Slechts enkelen wordt een korte blik op de bladzijden gegund. Alleen de uitverkorenen mogen ook delen en participeren in het beleven van de visioenen die zo zorgvuldig op papier gezet zijn. En juist daar schuilt het gevaar.Wat als datgene wat je bloot hebt gegeven niet begrepen wordt. Wat als een verzameling van zorgvuldig gekozen woorden, met uiterste zorg vastgelegd op een enkele bladzijde, vervalt tot een waardeloze hoop onzin door een Babylonische verwarring.

Wat als een bladzijde vol geschreven goud wordt verscheurt.

Voordat u, mijn geliefde lezer, nu deze bladzijde verscheurt en mijn verhaal tot .. uhm ..Snel naar m’n gedichtje.

Dat  schrift waarin je schrijft
is dat hoe je het leven bedrijft?

alle woorden door jezelf vastgelegd
je toekomst daarmee goed belegd

Wat je morgen gaat beleven
Het staat voor jou al uitgeschreven

maar die woorden zijn slechts fictie
mooi, maar aanleiding tot een addictie

scheur een willekeurige bladzijde aan stukken
en dit fictieve leven zal mislukken

leven volgens een zelf geschreven boek
eindigt eerder dan het vallen van het doek

En nu niet te serieus nemen hoor, het leven gaat zoals het gaat en fantaseren is gewoon fijn, daarbij,  niemand weet wat je verzint.