Sitges Dag 3: Ruzie in de tent

Het moest er van komen. In Griekenland was er het akkefietje tussen de Hotel eigenaar en zijn personeel. Slaande ruzie, geloof dat er zelfs wat fysiek geweld aan te pas kwam. De kwestie werd me toen uitgebreid verteld door de lieftallige Eva rondom wie de hele zaak zich speelde.

In Frankrijk zowaar 3 gevallen van heftige emoties. De continu aanwezige relationele ruzie bij mijn onderburen en dan ook nog de nachtelijke hooligan problemen waar wij camping gasten door werden wakker gehouden.

Nu Spanje. De eerste dag, we hadden ons huisje betrokken, kijkt een vrouw uit het belendende appartement licht geïrriteerd over de balustrade. Ze wil hier blijkbaar mee aangeven dat het door ons gemaakte rumoer niet gewenst is. Wij zijn van de beschaafde soort en hebben dan ook absoluut geen begrip voor de non verbale insinuaties van de persoon. Een strenge blik terug voldoet en doet haar terugdeinzen. Waarschijnlijk vrezend voor een verbale discussie vertoond het stel zich die avond niet meer op het balkon.

Dag drie, na een wandeling door het stadje, belanden we niet geheel toevallig in een kroegje in het centrum. Eigenaar van de kroeg is een oud rotterdammer die veertig jaar geleden zijn boeltje in Nederland heeft achtergelaten en zijn geluk in Sitges heeft opgezocht. Voor Fransje is het een oude bekende en het is dan ook een prettig weerzien voor beiden. De kroeg is gezellig en aangezien we weer met veel te veel boodschappen lopen te zeulen een aangenaam tussenstation om even tot rust te komen. De stemming is weer optimaal en drankjes in diverse kleuren worden genuttigd. Een dag aan het strand maakt hongerig en we besluiten, na inspectie van onze verzamel portemonnee, nog snel een hamburger te bestellen waar we dan om beurten een hap uit nemen. Met het laatste restje geld bestellen we nog een laatste rot-op drankje en zetten met stevige stap de weg naar huis in. Incluis boodschappen natuurlijk.

Het is al laat dus stilletjes bestijgen we de treden van het huisje en settelen ons op het balkon om een laatste drankje tot ons te nemen. Wreed wordt ons -nachtmutsjes- moment verstoord door de deurbel. Een dame in nachtgewaad staat aan de deur. Dylan is het slachtoffer, doet de deur open, en wordt onvriendelijk tot zwijgen gebracht. Ligt geraakt maant hij ons vervolgens tot stilte en legt uit hoe de vork in de steel zit. De vrouw heeft gewoon een hekel aan ons is mijn conclusie en, zo blijkt, heeft Fransje nu ook een hekel aan haar. De vrouw en haar partner hebben zich al snel verschanst in de woning want de ongezouten verwijten zijn onmiskenbaar aan hen gericht. Als het laatste glas over de balkonreling vliegt en in het diepe donker verdwijnt is het genoeg vinden wij. Naar bed nu.

De volgende ochtend zijn de poetsdames al vroeg aan de slag bij de buren. Het stelletje is vertrokken. We besluiten er verder maar niet te veel over na te denken.