Sitges Dag 5: Verjaren

Dit jaar heb ik besloten om mijn verjaardag maar eens niet thuis te vieren maar elders, ver weg, in een ander land want daar zijn geen verjaardagen- maak ik mezelf wijs. Gelukkig, en nu niet beginnen over het lot, werd ik door mijn vrienden uitgenodigd om deel te nemen aan hun vakantie in Sitges. Wisten zij veel dat ik die week ook jarig ben. Ik grijp de uitnodiging met beide armen aan en dank god, of elke ander hogere macht, op de knieën dat ik deze gelegenheid geboden krijg.

Mijn verjaaardag begint klokslag 12:00 uur. Het eerste signaaltje dat het feest mag beginnen is een lief smsje. Een mooi begin. Dylan is de volgende met een hartelijke ‘Happy Birthday’ waarna Aimee en Fransje volgen. We klinken onze glazen en ik besluit dat het helemaal goed is zo. Tot laat in de nacht filosoferen we ons een stuk in de kraag en kruipen uiteindelijk om beurten voldaan onze bedjes in. De volgende ochtend, voor mij weer een gewone dag, blijkt dat het drietal besloten heeft dat ik toch echt de hele dag nog jarig moet zijn. Mijn tegenstrubbelingen sorteren weinig effect en ik stem uiteindelijk maar in met de mening van de meerderheid. Ik verjaar dus de hele dag.

Ik heb besloten een dagje naar Barcelona te gaan. Het is een half uurtje per trein en kost drie keer niks. Om 11 uur wil ik me in beweging zetten maar Dylan maant me tot rust. Er moet eerst gezamenlijk ontbeten worden dus Ik moet gewoon nog even wachten vind hij. Hij pakt zijn skateboard en vertrekt voor een boodschap, brood halen is het verhaal. Na een kwartiertje keert hij terug met een doos onder zijn arm. Samen nemen we plaats aan de ronde tafel en wordt de doos geopend. Wat schets mijn verbazing – een Taart – ze hebben een taart! Mijn feestje is nog steeds niet voorbij, er is geen ontkomen aan.

Iets later dan gepland zet ik me in beweging en wandel door Sitges naar het station. Factor 10 op mijn kruin en een rugzakjes gevuld met wat proviand, de portemonnee en m’n laptopje. In de trein lees ik de kaartje die ik van D&A en van Fransje heb gekregen. De lieve woorden maken me emotioneel en ik moet enkele traantjes van geluk wegpinken. In een mum van tijd sta ik in het hartje van de grote stad. Camera in de aanslag en hup, moedig bestorm ik de grote boze stad. Aan de hand van Dylan’s routeplan loop ik richting Gotische wijk.

Op een terrasje tussen de Gotische Bouwwerken neem ik een eerste rustpauze en bestel een wijntje. Zouden de mensen om me heen zien dat ik jarig ben mijmer ik. Ik heb geen toeter, en ook een punt mutsje ontbreekt. Stiekem kijk ik omhoog om te zien of er geen ‘American Style’ Bill Board met neon pijl op me gericht staat. Geen bord, geen pijl, ik ben inderdaad volledig anoniem en alleen. Het is nu even mijn feestje. Schaamteloos en egoïstisch mag ik ieder straatje, nisje en hoekje van Barca bestuderen. Zitten waar ik wil, kijken zoals ik het wil. Zonder scrupules verover ik de stad, althans het Gotische deel. Ik verdien de Arc de Triomphe vind ik. Ik besteed zonder enige vorm van gene nog een uurtje aan een kettinkje voor -de liefste- mijn dochter Amber en wandel volledig gedesoriënteerd over de Ramblas terug naar het station. Na wat chaotisch werk van mijzelf vind ik het juiste perron en kan eindelijk mijn rugzakje naast me op het bankje in de trein deponeren.

Terug in Sitges spreken we af om elkaar weer te ontmoeten bij het café Nieuw Amsterdam. Henk is Rotterdammer en eigenaar van Nieuw Amsterdam, ik hoop dat de rasechte Rotterdammers hem deze naam niet kwalijk nemen. Al snel zitten we samen aan het bier, voor Fransje een witte wijn, en vervolgen mijn feestje. Het café vult zich langzaam met lokalen en wordt steeds gezelliger. Een groepje dat naast ons een tafeltje heeft blijkt ook een jarige in hun midden te hebben. 10 september is een mooie dag. Fransje neemt initiatief en gaat het gesprek aan met de jarige. We trakteren de drie-en-twintiger nog snel op een biertje en nemen de benen voor het te gezellig wordt.

We ronden het verhaal in de kroeg af en nemen de benen naar ons restaurant. Het duurt even voor we allemaal buiten zijn maar ik vind het prima. Aan de overkant is een winkel en in mijn ooghoek zie ik een vrouw voor het raam. Ze toont zich enthousiast en heeft een geanimeerd gesprek mat haar collega. Ondertussen blikt ze naar buiten, onze ogen vangen elkaar en ze wuift. Een korte blik van herkenning is genoeg, deze veer in mijn edele achterwerk neem ik mee. We gaan eten bij de Basken en hebben verder een geweldige avond.

Mijn verjaardag is geweldig, bijzonder en mooi…. heel mooi.

Kus voor iedereen…